۱۳۹۱ آبان ۲۹, دوشنبه

علي مع الحق و الحق مع علي

وقتی در زمان ابوبکر، ابوسفیان به او پیشنهاد اقدام مسلحانه برای بدست
گرفتن قدرت را داد، محکم رد کرد.

وقتی شورشیان، خانه عثمان را محاصره کردند و آب را بروی اهل خانه بستند،

پسرانش را به محافظت از خانه او گماشت و به اهل آن آب رساند.

وقتی مردم، بعد از قتل عثمان، با اصرار شدید و بیسابقه از او خواستند که

حاکم شود گفت “مرا رها کنید و سراغ کس دیگری روید، من هم کمکش میکنم”.
اینطور که برخی میگویند نبود که حکومت را حق خداداد خود بداند و تشکیل آن
را تکلیف شرعی خود بشمارد و از هر فرصتی استفاده کند.

اول کسی بود که با رای قاطع مردم حاکم شد. بعد از انتخاب شدن به مردم

نگفت “به خانه روید و مطیع باشید”. گفت “در صحنه بمانید و اظهار نظر و
انتقاد به حق کنید که من ایمن از خطا نیستم مگر اینکه خدا نگهم دارد”.

سعد ابن ابی وقاص، مشروعیت دولتش را نپذیرفت و بیعت نکرد، نه خانه

 را برسرش خراب کرد، نه در خانه حبسش کرد و نه حتی علیهش سخن گفت و.....

طلحه و زبیر، به بهانه حج، مدینه را ترک کردند تا در مکه به عایشه

بپیوندند و جنگ راه بیندازند. به آن دو گفت “میدانم حج نمی روید!”؛ اما
با این وجود نه جلو رفتنشان را گرفت، نه به جرم ... در خانه حبسشان کرد،
و نه اصلا بر سابقه جهادشان خط کشید و “سران ف تنه” خواندشان.

شب جنگ جمل، زبیر را صدا زد و با ذکر خاطره برادری سابقشان و سابقه

جهادشان با هم در محضر پیغمبر، دل او را لرزاند و از جنگ منصرفش کرد.
سلاحش “کلمه” بود. “غلام آن کلماتم که آتش انگیزد”.

روز جمل، اول سپاه

 مقابل تیراندازی کردند و یک سرباز او را کشتند. یارانش گفتند شروع کنیم.
او گفت نه و سر به آسمان بلند کرد و گفت “اللهم اشهد”
(خدایا شاهد باش). سپاه مقابل دومین تیر را انداختند و دومین سرباز او را
کشتند. یاران گفتند شروع کنیم. او باز مخالفت  کرد و سر به آسمان بلند
کرد و گفت “اللهم اشهد”. تیر سوم را که انداختند و سومین سرباز او را که
کشتند، سر به آسمان بلند کرد و گفت “خدایا شاهد باش که ما شروع نکردیم”
آنگاه شمشیر کشید. ماجراجو و جنگ طلب نبود.

بعد از جنگ، بر پیکر طلحه گریست و خطاب به او گفت “کاش بیست سال پیش از

این مرده بودم و کشته ترا افتاده بر زمین و زیر آسمان نمی دیدم!”. حتی
حرمت سابقه جهاد دشمنش را هم نگه داشت.

سپس به دیدن عایشه رفت و حرفهای درشت او را تحمل کرد و حالش را پرسید،

سپس با ۴۰ زن مسلح روپوشیده (شبیه مردان جنگجو!) اسکورتش کرد و به وطنش
برش گرداند. با زنان، حتی مجرمانی که اقدام مسلحانه علیه امنیت ملی کرده
بودند، اینطور بود.

کسانیکه با او جنگیدند را “محارب و منافق و....” نخواند، گفت “برادران

مسلمان مایند که در حق ما ظلم کردند!”.

نگذاشت در جنگ صفین، یارانش جواب شعارهای زشت یاران معاویه را بدهند. گفت

“من بدم می آید که شما زشت گویی کنید، بهتر آنست که از کارهایشان بگویید
و حال و روزشان را یاد کنید و به خدا بگویید خدایا خونهای ما و آنها را
حفظ کن!”.

در میانه صفین، درست سر بزنگاه و

 آنجا که بقول مالک اشتر
 “فقط چند قدم و ضربت شمشیر تا خیمه معاویه مانده بود”، مردم نامردمش دست
از جنگ کشیدند، جز سلاح “کلمه” سلاح دیگری بر این نافرمانان نکشید. حتی
اختیار جنگش دست مردم بود. به جای مردم تصمیم نمی گرفت و نظر برحق خودش
را به مردم تحمیل نمی کرد. وقتی قرار بر مذاکره و حکمیت شد، او خواست که
مالک اشتر یا ابن عباس را بفرستد، مردمش مخالفت کردند و ابوموسی اشعری را
فرستادند، و او باز رای برحق خودش را به مردمش تحمیل نکرد و در عمل میزان
را رای مردم قرار داد و جز سلاح “کلمه” به کار نگرفت.

خوارج مسلح، در کمال آزادی علیهش تظاهرات میکردند، نه گفت از من اجازه

بگیرید، نه سرکوبشان کرد.

خوارج مسلح، در کمال امنیت در مسجد خدا، وسط نماز جماعت، با صدای بلند

برضد او شعار می دادند و او خطاب به خود این آیه را می خواند “فاصبر، ان
وعد الله حق”. همین! نه شکنجه، نه تجاوز، نه اعدام.

میگفت “نباید چیزی را از شما پنهان کنم جز در جنگ”.


وقتی شنید در مرز کشور تحت حکومتش، مهاجمان خارجی به خانه مردم ریخته اند

و غارتگری کرده اند، نگفت “سیاه نمایی نکنید”. خودش اپوزیسیون خودش شد و
خبر را به مردم گفت و گفت “مرد مسلمان باید از غم این حادثه
 بمیرد”!

بارها خودش مردم را به نظارت بر خودش دعوت کرد و انتقاد از حاکم را تکلیف

شرعی مردم دانست!

مرحوم مطهری با ذکر شواهدی از گفتار و رفتارش، تلویحا او را “لیبرال”

خواند! آنجا که در کتاب “آینده انقلاب” گفت “تعلیمات لیبرالیستی در متن
تعالیم اسلام هست”.

مردم که میگفت فقط مسلمانها را نمی گفت. خودش به صراحت گفت که “مردم یا

با ما همدین اند یا همنوع”؛ یعنی حرمت و حقوق همه باید محفوظ باشد.

به منصوبانش میگفت “مبادا مانند گرگ درنده به جان مردم بیفتید و خوردنشان

را غنیمت شمرید”.

هیچگاه در خانه مردم را نشکست و حرمت حریم خصوصیشان را، حتی آنجا که

دانست بساط فحشا پهن است، نقض نکرد.

به قاضی چنان امنیت و استقلالی داده بود که علیه خودش حکم کرد!


به از کارافتاده ها مقرری داد.


در سفری، وقتی که مردم دنبال مرکبش دویدند، ذوق نکرد، برعکس برسرشان

فریاد زد! مردم را خوار نمی خواست.

صورتش را نزدیک آتش می برد و می گفت “بچش علی، این سزای حاکمیست که مردمش

را فراموش کند”.

خدمات دولتهای قبل را ستود، بویژه برای عمر سنگ تمام گذاشت، نگفت آنها

دزد و فاسد و خائن بودند و حق مرا خوردند!

به معاویه نگفت “خدا حق حکومت را به من داده”. گفت “مردم مرا

 خواسته اند”.

بر حاکمان واجب کرد که تا ریشه فقر را نکنده اند همسطح فقیرترین مردم زنگی کنند.


در بستر مرگ گفت “مبادا در خون مردم بیفتید و بگویید وای علی کشته شد”.


و


علی اینچنین بود.

پی نوشت:
با تشکر از استاد بزرگوارم شاهین نوش آبادی برای ارسال این نوشته

۱۳۹۱ آبان ۲۵, پنجشنبه

هوایی شدی- محسن یگانه


من بر عکس همه پشت خنده هام غمه/ تو بر عکس منی شادی و غمگین میزنی.
ولی تو فوقش آخرش میگی کلاه رفته سرش/باشه کلاه رفته سرم ولی تو رو از رو می برم.
خط و نشون کشیدم که خدای نکرده دیدم / چشام دیگه تو رو نبینه اره دوری و دوستی همینه.
خاطرت هنوز عزیزه ولی از فکری که مریضه/ بهتره دوری باشه نه که یه عشقه زوری باشه.
هوائی شدی خواستی که قلبمو دورش کنی/ دل تو دلت نبود بزنی ذوقمو کورش کنی.
کار از کار گذشته دیگه نمیشه به روم نیارم/ با بد و خوب تو ساختم و ولی نه دیگه کشش ندارم.
هوائی شدی خواستی که قلبمو دورش کنی/ دل تو دلت نبود بزنی ذوقمو کورش کنی.
کار از کار گذشته دیگه نمیشه به روم نیارم/ با بد و خوب تو ساختم و ولی نه دیگه کشش ندارم.

تو بر عکس منی زیر حرفات میزنی/ من به موقعش یه کمی آره فوقش یه کمی.
یه کمی کلاه رفته سرم وقتی بودی دور و برم/ یه کمی کلاه رفته سرم ولی تو رو از رو میبرم.
تو انگار تو نبردی ببین چه گردو خاکی کردی / عشق تو عین درده آخ الهی بر نگرده.
حسی بهم نداشتی روزو شب واسم نداشتی/ تو ظاهر عشق و دوستی، ولی دروغهای زیر پوستی.
هوائی شدی خواستی که قلبمو دورش کنی/ دل تو دلت نبود بزنی ذوقمو کورش کنی.
کار از کار گذشته دیگه نمیشه به روم نیارم/ با بد و خوب تو ساختم و ولی نه دیگه کشش ندارم.
هوائی شدی خواستی که قلبمو دورش کنی/ دل تو دلت نبود بزنی ذوقمو کورش کنی.
کار از کار گذشته دیگه نمیشه به روم نیارم/ با بد و خوب تو ساختم و ولی نه دیگه کشش ندارم

۱۳۹۱ آبان ۸, دوشنبه

Sun of IRAN


YouTube link

When faces of darkness and shadows,
Try to hinder the forthcoming dawn,
Remember that no one can harm you,
'Cause you are the sun of Iran.

Of course they can threaten and scare you,
And point at the lines they have drawn,
But they are just transient shadows,
And you are the light of Iran.

I'm sure they will try to convince you,
In their game of chess, you're a pawn,
But they're nothing but crumbling old towers,
And you are the salt of Iran.

They may try to look real patriotic,
And show you the power they won,
But they are just wrapped up wreckage,
And you are the pearl of Iran.

When faces that try to look pious,
Turn human life into a yawn,
Remember their night will soon vanish,
And you are the sun of Iran.


۱۳۹۱ مهر ۴, سه‌شنبه

ده قاعده برای زندگی شادتر

یک- از استرسهایتان حرف بزنید

یک آدم صبور و دهن‌قرص، گیر بیاورید و کل بدبختی‌ها و جفتکهایی که از "الاغ زندگی" خورده‌اید را با او تقسیم کنید…
بازگو کردن مشکلات، وزن آنها را کم میکند. علاوه بر آن معمولا وقتی سفره دلتان را جلو کسی باز می‌کنید، اوهم سفره خودش را برایتان باز میکند و یحتمل می فهمید که شما در این دنیا، تنها آدم کتک خورده نیستید و این یعنی آرامش..

دو-فقط به زمان حال فکر کنید

گذشته‌تان و آینده‌تان را خیلی جدی نگیرید…
اصلا پاپیچ خرابکاریها و کوتاهی‌هایی که در گذشته در حق خودتان کرده‌اید، نشوید.
همه همینطور بوده‌اند وانگشت فرو کردن در زخمهای قدیمی، هیچ فایده‌ای جز چرکی شدن آنها ندارد.
آینده را هم که رسما باید به هیچ کجایتان حساب نیاورید.
ترس از حوادث و رخدادهای احتمالی، حماقت محض است..
فکر هر چیزی، از خود آن چیز معمولا سخت‌تر و دردناک‌تر است…

سه-به خودتان استراحت بدهید

حالامی‌گویم استراحت، یکهو فکرتان نرود به سمت یک ماه عشق و حال وسط سواحل هاوایی…! وسط همه گرفتاریها واسترسها و بدبختی‌هاتون...!!!
آدم میتواند خیلی شیک به خود، مرخصی چند ساعته بدهد…
کمی تنهایی، کمی بچگی کردن، کمی خریت یا هر چیز نامتعارفی که شاید دوست داشته باشید…. که کمی از دنیای واقعی دورتان کند و خستگی را بگیرد…
مثل نهنگ‌ها که هر از چندگاهی به بالای آب می‌آیند و نفسی تازه می‌کنند و دوباره به زیر آب برمی‌گردند…


چهار-تن‌‌تان را بجنبانید

ورزش قاتل استرس است...
لزومی هم ندارد که وقتی می‌گوییم ورزش، خودتان را موظف کنید روزی هزار بار وزنه یک تنی بزنید و به اندازه گوریل بازو دربیاورید…
همچین که یک جفتک چارکش منظم وخفیف در روز داشته باشید، کلی موثر است.
از من به شما نصیحت...


پنج-واقع‌بین باشید

ما ملت شریف، بیشتر استرسمان بابت چیزهایی است که کنترلی روی آنها نداریم…
داستان، مثل آمپول زدن میماند… وقتی اصغر آمپول‌زن، قرار است ماتحت مریض را نوازش کند، حتما این کار را می‌کند و حالا اگر عضله آنجایت را بخواهی سفت کنی، هیچ خاصیتی ندارد الا اینکه درد آمپول بیشتر می‌شود…
گاهی مواقع باید واقع‌بین بود و عضله‌ها را شل کرد که دردش کمتر شود…



شش-زندگی‌تان، میدان و مسابقه اسب‌دوانی نیست

خودتان را دائم با دیگران مقایسه نکنید… مقایسه کردن و"رقابت‌پیشگی"، استرس‌زا است…
اینکه جاسم فوق‌لیسانس دارد و من ندارم و قاسم لامبورگینی دارد و من ندارم و عبود فلان دارد و من ندارم، شما را دقیقا می‌کند همان اسب مسابقه که همه عمرش را بابت هویج ِ سر چوب، دویده وبه هیچ کجا هم نرسیده…
زندگی مسخره‌تر از چیزی است که شما فکرش رامی‌کنید…
هیچ دونفری لزوما نباید مثل هم باشند…
خودتان باشید…

هفت- از مواجهه با عوامل "ترس‌زا" هراس نداشته باشید
مثال ساده آن، دندان‌پزشک است…
وقتی دندان خراب دارید، یک کله پیش دکتر بروید و درستش کنید… نه اینکه مثل بز بترسید و یک عمر را از ترس دندان‌پزشک، بادرد آن بسازید و همه لقمه‌هایتان را با یکطرفتان بجوید…
نیم ساعت جنگیدن با درد، بهتر از یک عمر زندگی با ترس ِ درد است…
ترس، استرس می زاید


هشت-خوب بخورید و بخوابید

و شعارتان "قبر بابای دنیا" باشد
آدمی که درست نخوابد و نخورد، مغزش درست کارنمی‌کند…
مغز علیل هم، عادت دارد همه چیز را سخت و مهلک نشان دهد…
آدم وقتی گرسنه و خسته است، یک وزنه یک کیلویی را هم نمی‌تواند بلند کند، چه برسد به یک فکر چند کیلویی…!!



نه-بخندید

همه مشکل دارند…
من دارم، شما هم دارید… همه بدبختی داریم، گرفتاری داریم و این موضوع تابع محل جغرافیایی آدمها هم نیست…
یاد بگیرید بخندید… به ریش دنیا و مشکلات بخندید…
به بدبختی‌ها بخندید… به من که دو ساعت صرف نوشتن این موضوع کردم،بخندید…
به خودتان بخندید…
دو بار اولش سخت است، اما کم کم عادت میکنید و می‌بینید که رابطه خنده و گرفتاری، مثل رابطه خیار است و سوختگی پوست… درمانش نمی‌کند اما دردش را کم میکند



ده-این مطلب را برای کسانی که دوستشان دارید و از خندیدنشان شاد میشوید بفرستید یا به اشتراک بگذارید

منبع: ایمیل دریافتی

۱۳۹۱ خرداد ۱۳, شنبه

تصور کن...



تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته
جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خوشبخته
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست
جواب هم‌صدایی‌ها پلیس ضدشورش نیست
نه بمب‌هسته‌ای داره نه بمب‌افکن نه خمپاره
دیگه هیچ بچه‌ای پاشو روی مین جا نمی‌ذاره
همه آزاد آزادن، همه بی‌درد بی‌دردن
تو روزنامه نمی‌خونی نهنگ ها خودکشی کردن



جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت
بدون ظلم خودکامه بدون وحشت و تابوت
جهانی رو تصور کن پر از لبخند و آزادی
لبالب از گل و بوسه، پر از تکرار آبادی


تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه
اگه با بردن اسمش گلوت پر میشه از سرمه
تصور کن جهانی رو که توش زندان یه افسانه‌ست
تمام جنگای دنیا شدن مشمول آتش ‌بس
کسی آقای عالم نیست، برابر باهمن مردم
دیگه سهم هر انسانه تن هر دونه‌ی گندم
بدون مرز و محدوده وطن یعنی همه دنیا
تصور کن تو میتونی بشی تعبیر این رویا

Tell me Why...

YouTube Link

In my dreams, children sing
A song of love for every boy and girl
The sky is blue, the fields are green
And the laughter is the language of the world
Then I wake and all I see is a world full of people in need

Tell me why,(why) does it have to be like this
Tell me why, (why) is there something I have missed
Tell me why, (why) cause I don't understand
When so many need somebody
We don't give a helping hand
Tell me why

Every day, I ask myself
what will I have to do to be a man
Do I have, to stand and fight
To prove to everybody who I am
Is that what my life is for?
To waste in a world full of war

Tell me why, (why) does it have to be like this
Tell me why, (why) is there something I have missed
Tell me why,(why) cause I don't understand
When so many need somebody
We don't give a helping hand
Tell me why (Tell me why)
Tell me why (Tell me why)
Tell me why (Tell me why)
Just tell me why (why, why, why)

Tell me why, (why) does it have to be like this
Tell me why, (why) is there something I have missed
Tell me why, (why) cause I don't understand
When so many need somebody
We don't give a helping hand

Tell me why (Why why, does the tiger run?)
Tell me why (Why why, do we shoot the gun?)
Tell me why (Why why, do we never learn?)
Can someone tell us why we let the forests burn

(why why do we say we care?) tell me why
(why why do we stand and stare?) tell me why
(why why do the dolphins cry?) tell me why
can someone tell us why we let the ocean die

(why why if we're all the same?) tell me why
(why why do we pass the blame?) tell me why
(why why does it never end?)
can someone tell us why we cannot just be friends

(why why do we close our eyes?)
(why why do we really lie?)
(why why do we fight for land?)
can someone tell us why cause we don't understand

why why?

Lyrics from here

سنگ صبور


 
رفیق من، سنگ صبور غم  هام/ به دیدنم بیا که خیلی تنهام
هیچکی نمی فهمه چه حالی دارم/چه دنیای رو به زوالی دارم
مجنونم و دل زده از لیلی ها/خیلی دلم گرفته از خیلی ها
نمونده از جوونی ها نشونی/پیر شدم،پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور/خونه ی سرد و سوت و کور
توی شبات ستاره نیست/موندی و راه چاره نیست
اگر چه هیچکس نیومد/سری به تنهاییت نزد
اما  تو  کوه درد  باش/طاقت بیار و مرد باش


اگر بیای همونجوری که بودی/کم میارن حسودا از حسودی
صدای سازم همه جا پر شده/هر کی شنیده از خودش بیخوده
اما  خودم پر شدم از  گلایه/هیچی ازم نمونده جز یه سایه
سایه ای که خالی از عشق و امید/همیشه محتاج به نور خورشید


                                       خواننده:محسن چاوشی
 

۱۳۹۰ دی ۱۸, یکشنبه

زیبایی ریاضی

 به لینک زیر بروید و مربع های کنترل کننده را جابجا کنید...
(با تشکر از صفای عزیز که این لینک رو برام فرستاده بود)

http://www.procreo.jp/labo/lathe_cb.swf

گروه نود و نه



پادشاهی که یک کشور بزرگ را حکومت می کرد، باز هم از زندگی خود راضی نبود؛ اما خود نیز علت را نمی دانست.
روزی پادشاه در کاخ امپراتوری قدم می زد. هنگامی که از آشپزخانه عبور می کرد، صدای  ترانه ای را شنید.
به دنبال صدا، پادشاه متوجه یک آشپز شد که روی صورتش برق سعادت و شادی دیده می شد.
پادشاه بسیار تعجب کرد و از آشپز پرسید: ‘چرا اینقدر شاد هستی؟’
آشپز جواب داد: ‘قربان، من فقط یک آشپز هستم، اما تلاش می کنم تا همسر و بچه ام را
شاد کنم.
ما خانه ای حصیری تهیه کرده  ایم و به اندازه  کافی خوراک و پوشاک داریم. بدین سبب من راضی و خوشحال هستم…’
پس از شنیدن سخن آشپز، پادشاه با نخست وزیر در این مورد صحبت کرد.
نخست وزیر به پادشاه گفت : ‘قربان، این آشپز هنوز عضو گروه 99 نیست. اگر او به این گروه نپیوندد، نشانگر آن است که مرد خوشبینی است.’
پادشاه با تعجب پرسید: ‘گروه 99 چیست؟’
نخست وزیر جواب داد: ‘اگر می خواهید بدانید  که گروه 99 چیست، باید این  کار را انجام دهید: یک کیسه با 99
سکه طلا در مقابل در خانه آشپز بگذارید. به زودی خواهید فهمید که گروه 99 چیست!’
پادشاه بر اساس حرف های نخست وزیر فرمان داد یک کیسه با 99 سکه طلا را در مقابل در خانه
آشپز قرار دهند...
آشپز پس از انجام کارها به خانه باز گشت و در مقابل در کیسه را دید. با تعجب کیسه را به  اتاق برد و باز کرد.
با دیدن سکه های طلایی ابتدا متعجب شد و سپس از شادی آشفته و شوریده گشت.
آشپز سکه های طلایی را روی میز گذاشت و آنها را شمرد. 99 سکه؟
آشپز فکر کرد اشتباهی رخ داده است. بارها طلاها را شمرد؛ ولی واقعاً 99 سکه بود.
او تعجب کرد که چرا تنها 99 سکه است و 100 سکه نیست.
فکر کرد که یک سکه دیگر کجاست و شروع به جستجوی سکه صدم کرد. اتاق ها و حتی حیاط را
زیر و رو کرد؛ اما خسته و کوفته و ناامید به این کار خاتمه داد.
آشپز بسیار دل شکسته شد و تصمیم گرفت ازفردا بسیار تلاش کند تا یک سکه طلایی دیگر بدست آورد
و ثروت خود را هر چه زودتر به یکصد سکه طلا برساند.
تا دیروقت کار کرد. به همین دلیل صبح روز بعد دیرتر از خواب بیدار شد و از همسر و فرزندش
انتقاد کرد که چرا وی را بیدار نکرده اند! آشپز دیگر مانند گذشته خوشحال نبود و آواز هم نمی
خواند؛ او فقط تا حد توان کار می کرد. پادشاه نمی دانست که چرا این کیسه چنین
بلایی برسر آشپز آورده است و علت را از نخست وزیر پرسید.
نخست وزیر جواب داد: ‘قربان، حالا این آشپز رسماً به عضویت گروه 99 درآمد.
اعضای گروه 99 چنین افرادی هستند: آنان زیاد.دارند اما ...راضی نیستند
---
پیام اخلاقی: خوشبختي ما در گرو سه عمل است : تجربه از ديروز، استفاده از امروز، اميد به فردا
ولي حیف که ما با سه عمل ديگر زندگي مان را تباه مي کنيم :حسرت ديروز، اتلاف امروز، ترس از فردا .
*****
با تشکر از استاد نوش آبادی برای ارسال این نوشته

خود را باور داشته باش

خود را باور داشته باش


شجاع باش



ولی به خاطر بسپار که گاهی ترسیدن هم اشکالی ندارد.


یک روز زندگی

دو روز مانده به پایان جهان تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است.
تقویمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقی بود.
پریشان شد و آشفته و عصبانی نزد خدا رفت تا روزهای بیشتریی از خدا بگیرد. داد زد و بد و بیراه گفت. خدا سکوت کرد. جیغ زد و جار و جنجال راه انداخت. خدا سکوت کرد. آسمان و زمین را به هم ریخت. خدا سکوت کرد.
به پر و پای فرشته‌ و انسان پیچید. خدا سکوت کرد. کفر گفت و سجاده دور انداخت. خدا سکوت کرد. دلش گرفت و گریست و به سجده افتاد. خدا سکوتش را شکست و گفت: عزیزم، اما یک روز دیگر هم رفت. تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی. تنها یک روز دیگر باقی است. بیا و لااقل این یک روز را زندگی کن.
لا به لای هق هقش گفت: اما با یک روز… با یک روز چه کار می توان کرد؟
خدا گفت: آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند، گویی هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمی‌یابد هزار سال هم به کارش نمی‌آید. آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت: حالا برو و زندگی کن.
او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می‌درخشید. اما می‌ترسید حرکت کند. می‌ترسید راه برود. می‌ترسید زندگی از لا به لای انگشتانش بریزد. قدری ایستاد… بعد با خودش گفت: وقتی فردایی ندارم، نگه داشتن این زندگی چه فایده‌ای دارد؟ بگذارد این مشت زندگی را مصرف کنم.
آن وقت شروع به دویدن کرد. زندگی را به سر و رویش پاشید. زندگی را نوشید و زندگی را بویید. چنان به وجد آمد که دید می‌تواند تا ته دنیا بدود، می تواند بال بزند، می‌تواند پا روی خورشید بگذارد. می تواند ….
او در آن یک روز آسمانخراشی بنا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی را به دست نیاورد، اما ….
اما در همان یک روز دست بر پوست درختی کشید، روی چمن خوابید، کفشدوزدکی را تماشا کرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که او را نمی‌شناختند سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد. لذت برد و سرشار شد و بخشید. عاشق شد و عبور کرد و تمام شد.
او در همان یک روز زندگی کرد، اما فرشته‌ها در تقویم خدا نوشتند: امروز او درگذشت. کسی که هزار سال زیسته بود!

چرا؟

آینه‌دار روایتی است از آنچه خواندمی، شنیدمی یا دیدمی، شاید برای بازتاباندنی.